تبليغاتX
کاکائو
شیرین و تلخ ....
        

       

" خزان عشق " سروده " رهی معیری " از آن ترانه های معروف عاشقانه است که بسیاری فقط اول آن را به یاد می آورند و با " تا آآآآآ ... کی ... بی بی بی ... تو بود ... " آن شوخی وار بازی می کنند .

مرحوم " بدیع زاده " خواننده این ترانه محبوب است .

 

                                                               

 

شد خزان گلشن آشنایی

بازهم آتش به جان زد جدایی

عمر من ای گل طی شد بهر تو

واز تو ندیدم جز بد عهدی و بی وفایی

با تو وفا کردم تا به تنم جان بود

عشق و وفاداری با تو چه دارد سود

آفت خرمن مهر و وفایی        نوگل گلشن جور و جفایی

از دل سنگت آه ...

دلم از غم خونین است          روش بختم این است

از جام غم مستم    دشمن می پرستم    تا هستم

تو و من در سیل چمن          چون گل خندان از مستی بر گریه من

با دگران در گلشن نوشی می

من ز فراغت ناله کنم تا کی

تو و می چون لاله کشیدنها

من و چون گل جامه دریدنها

ز رقیبان خواری دیدنها

دلم از غم خون کردی

چه بگویم چون کردی

دردم افزون کردی

برو ای از مهر و وفا عاری

برو ای عاری ز وفاداری

که شکستی چون زلفت عهد مرا

دریغ و درد از عمرم     که در وفایت شد طی

ستم به یاران تا چند      جفا به عاشق تا کی

نمی کنی ای گل یک دم یادم

که همچو اشک از چشمت افتادم

تا کی بی تو بود از غم خون دل من     آه از دل تو

گرچه ز محنت خوارم کردی      با غم و حسرت یارم کردی    مهر تو دارم باز

بکن ای گل با من هر چه توانی ناز  هر چه توانی ناز

کز عشقت می سوزم باز

+ نوشته شده در  سی ام مهر 1385   توسط کاکائو  | 

      

        

گر بدین سان زیست باید پست

من چه بی شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوایی نیاویزم

بر بلند کاج خشک کوچه ی بن بست

 

گر بدین سان زیست باید پاک

من چه ناپاکم اگر ننشانم از ایمان خود چون کوه

یادگاری جاودانه بر تراز بی بقای خاک!

 

"احمد شاملو (ا.بامداد)"

 

+ نوشته شده در  بیست و دوم مهر 1385   توسط کاکائو  | 

          

               

از پس كلي اتفاق آمدم و بي حرفم. خالي شده ام. چيزهاي زيادي هست براي گفتن .. ولي ..

در اين مدت چيزهاي زيادي بود كه مي شد درباره شان نوشت. چه درباره خودم و چه درباره  همه چيزهاي ديگر. شايد بتوانم بهانه بياورم كه مشغله ام زياد بود؛ خوب، واقعا زياد هم بود. ولي همه چيز اين نيست. نمي خواستم بنويسم يا بهتر بگويم، مي خواستم چند صباحي ننويسم.

 

بگذريم .. اينها همه گذشت. من باز هم آمده ام كه بنويسم. فكر كنيم كه به مرخصي رفته بودم.

 

باز هم دانشجو شدم! ولي اين بار نه در شهر خودم. به شهر ماست و دوغ آمده ام بلكه پيش از اسمم نام مهندس بيايد. حالا منم و يك خانه دانشجويي، با دو هم خانه و كلي درس وحشتناك. به ليست دروس كه نگاه كردم به سرعت فهميدم اگر از پس ترم اول بر بيام، بقيه اش هم به سلامت مي گذرد. خدا آخر و عاقبت اين دوره را هم بخير كند .. انشاالله!

 

خوب .. در حال ملالي نبود جز دوري شما ! فعلا زياده عرضي نيست!

+ نوشته شده در  نوزدهم مهر 1385   توسط کاکائو  |